Great review by “8weekly” magazine

Jan 4, 2021

In her series “De cultuurstekker” (the culture plug) Els van Swol reviews “Lilian” at 8weekly magazine with great words: “The radio play lasts a little over twenty-four minutes, but life, survival, continues. Twenty-four hours a day. Yet hope remains alive, like the impending day in Notturno. Hope for a cure, for survival, for contact, for people who sympathize and want to vouch for each other. That keeps people going. “

Below fragments in original Dutch:

Het hoorspel van Kasia Głowicka begint met piepjes. Het is het geluid van een sms’je dat een Eritrese man, Tesfay, die in Libië gevangen zit in het Zitan Detention Centre, stuurt aan Lilian, professor mensenrechten. Hij vond haar nummer in een gsm die hij had geleend. Lilian zit op dat moment te ontbijten en je hoort de dagelijkse geluiden daarvan op de achtergrond. Rammelende bordjes geven een ritme aan alsof het slagwerkinstrumenten zijn. Je hoort een man herhaaldelijk roepen dat het tijd is, gevolgd door stilte, want ook in dit hoorspel zit veel stilte, dodelijke stiltes, zware stiltes, hier gevolgd door elektronica en pianoklanken. Deze geluiden vormen samen de ouverture, gelijk Notturno een intro kent. Daarna komt ook hier het verhaal op gang.

Weer hoor je piepjes, maar dat kunnen nu ook die van een hartbewakingsapparaat in het ziekenhuis zijn; het geluid is even dubbel als het beeld van de man in de kano in Notturno. Je hoort een vrouwenstem: ‘How are you?’ De ontvangst stoort. Weer klinkt elektronica, je hoort stemmen. En weer: ‘How are you?’ van Lilian aan Tesfay. Er volgt een stilte en vervormde pianoklanken. En dan: ‘How is she today? How was the night?’ Het gaat over de dochter in het ziekenhuis. De klanken van de muziek zijn donker, als de nacht in Notturno.

Lilian gaat fluisterend verder tegen Tesfay. Hij vertelt haar, dat alle vluchtelingen huilen, worden geslagen en dat sommigen worden verkracht. Opnieuw klinken ritmisch piepjes, als in een echokamer opgenomen. De piepjes van de sms’jes en de hartbewakingsmachine lijken zich met elkaar te vermengen. Op leven en dood.

Lilian en Tesfay praten verder. Tesfay is ten einde raad en wil naar Nederland komen, naar Lilian en haar gezin om te trouwen met een van haar verwanten. De verpleegster zegt tegen Lilian, dat zij naar huis moet gaan om te slapen, maar ze blijft en wil de hand van het kind vasthouden. En misschien in gedachten ook die van Tesfay, zo ver weg zonder dat ze veel voor hem kan doen. Het hoorspel is ten einde.

Het hoorspel duurt iets meer dan vierentwintig minuten, maar het leven, het overleven, gaat door. Vierentwintig uur per etmaal. Toch blijft ook de hoop levend, zoals de nakende dag in Notturno. Hoop op genezing, op overleven, op contact, op mensen die met elkaar meeleven en voor elkaar willen instaan. Dat houdt mensen op de been.”

"What makes the music of Kasia Głowicka special? First of all space. Deep and extensive (…) Seasoned composer – the clear intentions and the feeling for ‘big form’."

Jan Topolski

Musica 21 Magazine

"exacting musical intelligence"

Bernard Clarke

RTE National Radio, Ireland

"brilliant media artists”…”wisely explore the stylistical choke points of a possible junction between classical music, ambient and minimalism"

Vito Camarretta

www.chaindlk.com

"her powerful Kyrie made me fight to maintain my composure. (…) I had never heard great new Polish music in Poland before, and I was deeply deeply moved by that experience."

William Anderson

"Her music was praised for its powerful sense of theatre. …excellent music."

Genesis Foundation

"Complex, yet accessible. Very powerful music"

Fuell Theater